تبلیغات
افقی روشن - مردی که موش شد

افقی روشن برای تمام ایرانیان


Admin Logo
themebox Logo
نویسنده :مهدی غلامی
تاریخ:جمعه 15 مهر 1390-12:52 ق.ظ

مردی که موش شد

همهشهری جوان / شماره 325/ لیدا هادی : 

باب‌العزیزیه؛ قصری بزرگ با دیوارهای بلند بتونی. آخرین دژ دیکتاتور در جنوب طرابلس که با مساحتی بیش از شش کیلومتر مربع از موقعیت استراتژیک خاصی برخوردار است.

همه نهادهای حکومتی مهم دولت لیبی در این قصر قرار دارند. معمر قذافی و فرزندانش از سال 1969 در باب العزیزیه سکونت داشتند. حتی حمله آمریکایی‌ها در سال 1980 و بمباران‌های بی‌وقفه این مکان هم نتوانست سرهنگ را از قلعه محکم بتونی‌اش بیرون بکشد. تا اینکه انقلابیون لیبی بعد از تصرف بیشتر قسمت‌های پایتخت به باب‌العزیزیه رسیدند و پشت درهای بسته آن خیمه زدند.

دست آخر بمباران‌های ناتو و تلاش انقلابی‌ها کار خودش را کرد و بعد از سال‌ها درهای باب‌العزیزیه به روی مردم باز شد. انقلابیون به هوای پیدا کردن دیکتاتور به سمت قلعه هجوم بردند. پیام‌های گاه و بیگاه او نشان می‌داد که باید هنوز در گوشه‌ای از العزیزیه پنهان شده باشد. اما تلاش انقلابیون فایده‌ای نداشت. انگار که سرهنگ آب شده باشد و به زیر زمین رفته باشد!

 

«سرهنگ به زیرزمین رفته است!» این اولین و قوی‌ترین حدسی بود که مردم می‌زدند. آنها می‌دانستند که...

...قذافی در زمان قدرت تونل‌های زیادی در باب‌العزیزیه درست کرده است.

گویا بعد از حمله آمریکایی‌ها به طرابلس و بمباران محل سکونت قذافی، سرهنگ به این فکر می‌افتد که برای روز مبادا راه در رو مطمئنی برای خودش دست و پا کند. برای همین به بهانه حفر تونل‌های آبرسانی کار ساختن کانال‌های زیرزمینی را با سرمایه‌ای بسیار زیاد شروع می‌کند.

 

قذافی زمانی به مردم وعده داده بود که در طرح عمرانی‌اش قصد دارد از عمق 762 متری صحرای لیبی برایشان آب بیرون بکشد و آن را با تونل‌های زیرزمینی به همه نقاط کشور برساند. این تونل‌ها قرار بود باب‌العزیزیه را به صحراها و بعضی شهرهای دیگر لیبی متصل کند؛ البته فقط در ظاهر.

در باطن قذافی به دنبال یک راه اضطراری برای خودش بوده. تا امروز وجود کانال‌های آب زیرزمینی و دسترسی آن به باقی شهرهای کشور فقط یک شایعه بود. اینکه قذافی برای ساختن آنها 20 میلیارد دلار هزینه کرده و فناوری ساختشان را از اروپا و کره جنوبی آورده.

 

وجود تونل‌های زیرزمینی تا امروز رسما اثبات نشده بود تا اینکه دو سه روز بعد از تصرف العزیزیه از سوی نیروهای انقلابی تصاویری روی سایت‌های خبری قرار گرفت که وجود چنین تونل‌هایی را تایید می‌کرد. انقلابیون لیبی بعد از چند روز بازرسی قصر بی‌دروپیکر سرهنگ توانستند تونل‌های معروف العزیزیه را پیدا کنند. کانال‌هایی که عمق بعضی از آنها به 182 متر زیرزمین هم می‌رسد!

 

آن زیر چه خبر است؟
می‌گویند تونل‌های زیرزمینی طرابلس که به احتمال زیاد قذافی را در خود پناه داده‌اند با عرض چهار متر و با لوله‌های بسیار مستحکم 75 تنی ساخته شده‌اند. این تونل‌ها صحرای لیبی را به مقر قذافی در طرابلس، بنغازی و سرت – محل تولد قذافی- مرتبط می‌کنند.

البته هیچ وقت آبی در تونل‌ها جریان پیدا نکرد. قذافی تا پیش از این از تونل‌های زیرزمینی‌اش به عنوان انبار مرکبات، تجهیزات نظامی و حتی گازهای سمی استفاده می‌کرد. اکتشاف تونل‌های لیبی هنوز تمام نشده. انقلابی‌ها هر روز فقط قسمت‌هایی از تونل‌های مخوف سرهنگ را پشت سر می‌گذارند بلکه ردی از او و اهل و عیالش پیدا کنند.

 

شایع شده سرهنگ از طریق یکی از همین تونل‌ها خودش را به شهر سرت رسانده. بعضی‌ها هم می‌گویند او با یک تونل زیرزمینی به باغ وحش طرابلس رفته و در آنجا قایم شده. بعضی‌ها حتی به فکر فرار او به ونزوئلا هم افتاده‌اند و قرار است با چاوز سر همین موضوع وارد مذاکره شوند.

در هر حال این روزها همه به دنبال پیدا کردن سرهنگ هستند؛ هر چند که خودش راه به راه از نقطه‌ای نامعلوم پیغام می‌فرستد و می‌گوید جایی است که هیچ وقت دست کسی به او نمی‌رسد!

 

یادگار دوران جنگ جهانی
قذافی اسم انقلابی‌های لیبی را گذاشته بود موش. اما هفته گذشته تیتر روزنامه‌های لیبی جواب خوبی به او بود: «موش خودتی!» در کنار تیتر‌یک همه روزنامه‌ها هم تصویری از تونل‌های زیرزمینی قذافی کار شده بود.

کار سرهنگ برای فرار از دست شورشی‌ها عجیب و غریب بود. اما دیکتاتور سابق لیبی اولین ابداع‌کننده فرار زیرزمینی نیست. در باقی کشورهای دنیا هم از این تونل‌های زیرزمینی مخفی زیاد ساخته شده.

 

فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور آمریکا جزو اولین کسانی بود که به فکر ساختن یک راه زیرزمینی درست و حسابی افتاد؛ آن هم در زمان جنگ جهانی دوم که هر روز ممکن بود از زمین و آسمان بلا بر سر کاخ سفید نازل شود.

به دستور فرانکلین برای اقدام در زمان‌های اضطراری جنگ و حتی حوادث طبیعی راهی زیرزمینی در ضلع شرقی کاخ سفید درست کردند؛ زیرزمینی که حتی در برابر بمباران‌های اتمی هم مقاوم بود. در دهه 50 میلادی شبکه زیرزمینی کاخ سفید گسترش پیدا کرد.

 

کاخ سفید حجم زیادی تسلیحات نظامی سری به زیرزمین برد و خوابگاهی مناسب برای استقرار دو سه ماهه رئیس‌جمهور و باقی سیاستمدارهای دولت فراهم کرد. در اتاق‌های زیرزمینی کاخ سفید که در مساحتی بیشتر از 20 هزار مترمربع ساخته شده همه جور امکاناتی پیدا می‌شود؛ از استودیوی رادیو و تلویزیون بگیر تا استخر و جکوزی.

به اندازه 4000 هزار نفر هم جا دارد و برای کار 50 سازمان دولتی در آن فضاسازی شده است. می‌گویند در زمان حمله 11 سپتامبر دیک چنی، معاون رئیس‌جمهور وقت، خودش را دو سه ساعت در این مخفیگاه قایم کرده بود. این ماجرا بعدها لو رفت و حسابی برایش دردسرساز شد!


فقط یک خط مترو است
در دهه 30 میلادی روس‌ها برای مقابله با حمله‌های اتمی احتمالی پناهگاه عریض و طویلی ساختند. اما چون کسی نباید از وجود آن خبردار می‌شد اسمش را گذاشتند پروژه متروی مسکو و این طور وانمود کردند که هر کاری می‌کنند فقط برای احداث خط قطار زیرزمینی است.

خط دوی متروی مسکو درست از زیر کاخ کرملین می‌گذشت. در این مسیر همه جور امکانات و تجهیزاتی برای تخلیه فوری کاخ و انتقال سیاستمدارهای روس به نقطه‌ای امن وجود داشت. روس‌ها هیچ وقت درباره پناهگاه‌های زیرزمینی‌شان حرفی نزدند.

 

حتی امروز کسی درست نمی‌داند که انتهای تونل خط دوی متروی مسکو کجا به آخر می‌رسد. در سال 1992 هفته‌نامه تایم براساس گفته‌های یکی از مسوولان کا گ ب فاش کرد که تمامی ساختمان‌های دولتی مسکو با یک راه زیرزمینی به خط مترو و از آنجا به پناهگاهی خارج از شهر دسترسی دارند.

شهری زیرزمینی که می‌تواند 120 هزار نفر را در مدت 30 سال در خودش نگاه دارد. می‌گویند بوریس یلتسین فضای زیرزمینی مسکو را در زمان خودش گسترش زیادی داد و آن را به 100 کیلومتری مسکو رساند، البته روس‌ها هنوز هم وجود خطوط ارتباطی مسکو را تکذیب می‌کنند!

 

نصفشان زیر زمین است!
برای هیچ کسی جای شکی نیست که سرتاسر پایتخت کره شمالی پر است از راه‌های زیرزمینی. این موضوع را  هوانگ یانگ یوپ، یکی از رهبران سابق حزب حاکم کره شمالی فاش کرد.

او که زمانی دبیرکل حزب کمونیست کره شمالی بود در سال 1997 بعد از فرارش از این کشور در مصاحبه با رادیوی کره شمالی آزاد که در سئول فعال است گفت که کره شمالی‌ها درست بعد از پایان جنگ دو کره شروع به ساختن راه‌های زیرزمینی کرده‌اند.

 

شبکه‌هایی از تونل‌های مخفی زیرزمینی که کاخ رئیس‌جمهور را در پیونگ یانگ به باقی شهرهای کشور متصل می‌کند. گویا این تونل‌ها در عمق 300 متری زمین و تا 50 کیلومتری بیرون شهر ادامه دارند و البته فقط برای فرار اضطراری مسوولان کشوری ساخته شده‌اند.

یکی از این تونل‌ها پیونگ یانگ را به بندر‌نامپو در حدود 40 کیلومتری جنوب غربی پایتخت متصل می‌کند؛ محلی که می‌شود به راحتی با یک کشتی حتی از مرز کره شمالی هم خارج شد. یک راه زیرزمینی هم یکراست کیم جونگ ایل، رهبر کره شمالی را به چین می‌برد.

 

تازه این سوای کارخانه‌ها و پایگاه‌های نظامی مخفیانه‌ای است که کمونیست‌های کره‌ای در زیر زمین ساخته‌اند؛ چیزی حدود 180 پایگاه نظامی و رآکتور هسته‌ای در زیر زمین‌های کره شمالی و دور از چشم بقیه در حال فعالیت هستند.

 

بگذارید باشد، لازم می‌شود 
 100 کیلومتری لندن؛ درست نزدیک شهر علمی و صنعتی کورشام. یک راه زیرزمینی از لندن یکراست به اینجا می‌رسد؛ پایگاهی در  عمق 40 متری سطح زمین به نام برلینگتون. اینجا در زمان جنگ جهانی دوم مخفیگاهی برای ساخت هواپیما و تجهیزات نظامی دیگر بود.

از دهه 50 میلادی پایگاه نظامی زیرزمینی که دیگر نیاز چندانی به فعالیت‌های مخفیانه تسلیحاتی در آن نبود به مخفیگاهی برای انتقال سریع سیاستمداران و نجیب زاده‌های انگلیسی به خارج از پایتخت تبدیل شد.

 

پناهگاه برلینگتون غیر از مکان اختصاصی اقامت خاندان سلطنتی امکان سکونت 4000 کارمند دولت را هم دارد. دولت انگلستان اعلام کرده که از سال 2004 در این پناهگاه را گل گرفته و همه راه‌های ارتباطی زیر زمین لندن را هم بسته است.

حتی می‌خواستند پناهگاه را برای فروش به مزایده بگذارند اما بعد از حوادث تروریستی لندن موضوع کاملا منتفی شد. گویا ملکه الیزابت دستور داده بود که این پناهگاه و راه‌های ارتباطی زیرزمین لندن همچنان ناشناس باقی بماند. شاید یک روز به درد بخورد!
 




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر